**“சில கல்லறைகள்…
மரணத்துக்குப் பிறகும் அமைதியாக இருக்காது.
சில நினைவுகள்…
மறக்கப்பட்டால்
சாபமாக மாறும்.
1893-ல்
உயிரோடே புதைக்கப்பட்ட ஒரு உண்மை…
இன்று
காவலனாக எழுந்திருக்கிறது.
இந்த கதை…
படிப்பவர்களை மட்டும் இல்ல…
நினைவில் வைக்கிறவர்களையும்
உள்ளே இழுக்கும்.
வரவேற்கிறோம்…
அமாவாசை கல்லறை
அமாவாசை கல்லறை
- Part -1 “மௌனம் பேசும் கல்லறை”
- Part -2 “மாயவதியின் சாபம்”
- Part-3 “கல்லறையின் புதிய காவலன்”
- Part-4 “இறந்தவன் திரும்ப அழைக்கும் இரவு”
- Part-5 “உயிரோடே புதைக்கப்பட்ட உண்மை”
பகுதி 1 : மௌனமான கல்லறையின் அழைப்பு(Part-1)
கிராமத்தின் எல்லையில், மனிதர்கள் காலால் மிதிக்க மறந்த ஒரு இடம் இருந்தது.
அங்கே தான் அந்த பழைய கல்லறை.
பகலில் கூட அந்த இடம் இருளாகவே தெரியும். உயர்ந்த மரங்கள் சூரிய ஒளியைத் தடுத்து, காற்று அடித்தாலும் இலைகள் சத்தம் கூட போடாது. கல்லறையின் வாயிலில் இருந்த இரும்புக் கதவு முழுவதும் துரு பிடித்து, “இங்கே வராதே” என்று எச்சரிப்பது போல சத்தம் போட்டுக் கிறுக்கியது.
அந்த கிராமத்துக்கு புதிதாக வந்தவன் அரவிந்த்.
சென்னையிலிருந்து வந்த ஒரு வரலாறு ஆராய்ச்சியாளர்.
“பழைய இடங்களில் மறைந்த உண்மைகள் இருக்கும்” என்பதே அவன் நம்பிக்கை.
கிராம மக்கள் எல்லோரும் அவனிடம் ஒரே விஷயத்தை மட்டும் சொன்னார்கள்:
“சாயங்காலம் 6 மணிக்கு மேல அந்த கல்லறை பக்கம் போகாதீங்க ஐயா…”
ஆனால் அரவிந்துக்கு பயம் இல்லை.
அன்று இரவு 7 மணி.
முழு நிலவு.
அவன் கையில் டார்ச், கேமரா, நோட்புக்.
கல்லறைக்குள் கால் வைத்த அந்த நிமிடம்…
அவன் காதில் யாரோ மெதுவாக மூச்சு விடும் சத்தம்.
“காற்று தான்…” என்று தன்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டான்.
ஆனால் அவன் கவனிக்கவில்லை…
அவன் நடந்து போகும் ஒவ்வொரு அடிக்கும் பின்னால்
இன்னொரு கால் சத்தம் சேர்ந்துகொண்டிருந்ததை.
அவன் ஒரு பழைய சமாதி கல்லின் முன் நின்றான்.
அதில் எழுதியிருந்த பெயர்:
“மாயவதி – இறப்பு: 1893”
அந்த எழுத்துகள்…
புதிய இரத்தம் போல சிவப்பாக மின்னின.
அந்த நிமிடம்…
கல்லறை முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் மெழுகுவர்த்திகள் தானாக எரியத் தொடங்கின.
அரவிந்தின் பின்னால்…
யாரோ நின்றிருந்தார்கள்.
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்…
அமாவாசை கல்லறை
- Part -1 “மௌனம் பேசும் கல்லறை”
- Part -2 “மாயவதியின் சாபம்”
- Part-3 “கல்லறையின் புதிய காவலன்”
- Part-4 “இறந்தவன் திரும்ப அழைக்கும் இரவு”
- Part-5 “உயிரோடே புதைக்கப்பட்ட உண்மை”
மேலும் படியுங்கள் :
