👻 அந்த ஹாஸ்டல் – இரவு 12:07
அந்த அரசு பொறியியல் கல்லூரி ஹாஸ்டல், ஊருக்கு வெளியே, அடர்ந்த மரங்களுக்குள் அமைந்திருந்தது.
பகலில் அது சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், இரவு விழுந்தவுடன் அந்த இடம் வேறொரு உலகமாக மாறும் என்று மூத்த மாணவர்கள் சொல்வார்கள்.
நாங்கள் அதை சிரிப்பாக எடுத்துக்கொண்டோம்.
🏨 ஹாஸ்டல் பிளாக் – C பிளாக்
C பிளாக் தான் அதிகம் பேசப்படும் இடம்.
மூன்றாவது மாடி – ரூம் நம்பர் 317.
“அந்த ரூம்ல யாரும் மூணு மாசத்துக்கு மேல தங்கினதே இல்ல”
என்று வார்டன் ஒருமுறை சொன்னதை நினைத்து, எல்லாரும் சிரித்தோம்.
🌙 முதல் இரவு
அன்று இரவு 11:45.
என் ரூம் மேட் அருண்,
“மச்சி… இங்க காற்றே இல்லாம கதவு ஆடுற மாதிரி தெரியுதுடா” என்றான்.
நான்:
“டா… நீ அதிகமா ஹாரர் மூவி பாக்குற”
அந்த நேரத்தில்…
கால் சத்தம்.
மேலிருந்து அல்ல.
கீழிருந்து அல்ல.
எங்கள் ரூமுக்குள்ளேயே.
நான் மெதுவாக திரும்பிப் பார்த்தேன்.
யாரும் இல்லை.
⏰ 12:07 AM
அந்த நேரம் தான் எல்லாமே ஆரம்பித்தது.
திடீரென்று,
- கண்ணாடி தானாக மங்கியது
- மின்விளக்கு மெல்ல மெல்ல மினுக்க ஆரம்பித்தது
- காற்று இல்லாமலே திரைகள் ஆடின
அப்போ…
“என்னோட ரூம்ல நீங்க என்ன பண்ணுறீங்க?”
அந்த குரல்…
பெண் குரல்.
ஆனால் மிகவும் சோர்ந்த, கோபம் கலந்த குரல்.
👩🦱 அவள்
குளியலறை வாசலில் அவள் நின்றிருந்தாள்.
- முகம் முழுக்க சாம்பல் நிறம்
- கண்களில் கண்ணீர் இல்லை… ஆனால் வலி
- தலையிலிருந்து ரத்தம் சொட்டியது
- கல்லூரி யூனிஃபார்ம்
அவள் மெதுவாக சொன்னாள்:
“இது என் ரூம்… நான் இங்க இறந்தேன்…”
அருண் மயங்கி விழுந்தான்.
📖 உண்மை வெளிவருகிறது
அடுத்த நாள், நாங்கள் அந்த ரூமின் வரலாறை தெரிந்துகொண்டோம்.
10 வருடங்களுக்கு முன்பு,
அஞ்சலி என்ற மாணவி.
- இரவில் ஹாஸ்டல் சீனியர்களால் தொந்தரவு
- வார்டன் கவனிக்கவில்லை
- மன அழுத்தம்
- ஒரே இரவு… ரூம் 317-ல்… தற்கொலை
ஆனால் உண்மை?
அவள் தற்கொலை செய்யவில்லை.
அவளை கொன்றார்கள்.
🔁 இன்றும்…
இன்றும்,
- இரவு 12:07க்கு
- ரூம் 317-ல்
- கதவு தானாக திறக்கும்
- பெண் அழும் சத்தம் கேட்கும்
அந்த நேரத்தில்,
யாராவது அந்த ரூம்ல இருந்தா…
அடுத்த நாள் காலையிலே அந்த ரூம் காலி.
🩸 கடைசி வார்த்தை
நான் அந்த ஹாஸ்டலை விட்டு போனேன்.
ஆனால் நேற்று…
என் புதிய ரூம்ல,
கண்ணாடியிலே ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது:
“நீ என்னை பார்த்தவன்…
நீ என்னை மறக்க மாட்ட…”
⏰ நேரம்: 12:07 AM
மேலும் படியுங்கள் :
