கடைசி கல்லறை
சென்னையிலிருந்து கிட்டத்தட்ட நானூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில், மலைகளால் சூழப்பட்ட ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது.
அந்தக் கிராமத்தின் பெயர் கருங்காடு.
பெயரைப் போலவே அந்த ஊரைச் சுற்றிலும் அடர்ந்த காடுகள் இருந்தன. பகலில் கூட சூரிய ஒளி முழுவதுமாகத் தரையைத் தொடாத அளவுக்கு உயரமான மரங்கள். இரவில் அந்தக் காடு முழுவதும் காற்று வீசும்போது, ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் ஒன்றாகக் கிசுகிசுப்பது போல சத்தம் கேட்கும்.
ஆனால் கருங்காட்டில் மக்கள் அதிகமாகப் பயந்த இடம் காடு அல்ல.
அந்தக் காட்டின் நடுவில் இருந்த ஒரு பழைய கல்லறை.
அந்தக் கல்லறையை ஊரில் எல்லோரும் “மேற்கு கல்லறை” என்று அழைத்தனர்.
பகலில் கூட அங்கு யாரும் செல்ல மாட்டார்கள்.
இரவு நேரத்தில் அந்த வழியாகச் செல்வது பற்றி யாராவது பேசினாலே வயதானவர்கள் உடனே வாயை மூடிக்கொள்வார்கள்.
“அந்த இடத்தைப் பற்றி கேட்காதே.”
“அங்கே இறந்தவர்கள் எல்லோரும் இன்னும் இறக்கவில்லை.”
“கல்லறையில் மொத்தம் நாற்பத்தொன்பது கற்கள் இருக்கின்றன. நாற்பத்தொன்பதுக்கு மேல் எண்ணாதே.”
இவை எல்லாம் கிராமத்தில் தலைமுறைகளாகச் சொல்லப்பட்ட கதைகள்.
ஆனால் அந்தக் கதைகளை யாரும் உண்மையாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
அந்த இரவு வரை.
1. புதிய காவலாளி
அருண் ஒரு தனியார் நில அளவை நிறுவனத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தான்.
அவனுக்கு வயது இருபத்தெட்டு.
பேய்கள், ஆவிகள், சாபங்கள் போன்றவற்றை அவன் ஒருபோதும் நம்பியதில்லை.
“மனிதன் பயப்படும்போது மூளைதான் பேய்களை உருவாக்கும்,” என்று அடிக்கடி சொல்வான்.
ஒரு நாள் அவனுடைய நிறுவனத்திற்கு கருங்காட்டில் ஒரு பழைய நிலத்தை அளவிடும் வேலை கிடைத்தது.
அந்த நிலம் மேற்கு கல்லறைக்கு அருகில் இருந்தது.
நிறுவனத்தின் மேலாளர் அருணிடம்,
“நீ ஒரு வாரம் அங்கே தங்கி வேலை முடித்துவிட்டு வா. பகலில் சர்வே பண்ணிக்கோ. இரவில் பழைய காவலர் குடிசையில் தங்கிக்கலாம்.”
என்றார்.
அருண் உடனே சம்மதித்தான்.
அவனுடைய நண்பன் கார்த்திக் மட்டும் அதை கேட்டதும் சிரிக்கவில்லை.
“கருங்காடா?”
“ஆமாம்.”
“மேற்கு கல்லறை பக்கத்தில்தானே?”
“ஆமாம். ஏன்?”
கார்த்திக் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“அருண்… அங்கே இரவு தங்காதே.”
அருண் சிரித்தான்.
“நீயும் இந்தக் கிராமத்து கதைகளை நம்புறியா?”
“நம்புறேனா இல்லையா என்பது முக்கியமில்லை. என் தாத்தா அந்த ஊர்லதான் பிறந்தவர். அவர் அந்த கல்லறையைப் பற்றி ஒரே ஒரு விஷயம்தான் சொல்லுவார்.”
“என்ன?”
கார்த்திக் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“இரவில் யாராவது உன் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தால்… திரும்பிப் பார்க்காதே.”
அருண் சிரித்துவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தான்.
2. கல்லறையின் முதல் பார்வை
அடுத்த நாள் மாலை அருண் கருங்காட்டை அடைந்தான்.
கிராமம் அவன் எதிர்பார்த்ததைவிட அமைதியாக இருந்தது.
வீடுகள் குறைவு.
மக்கள் குறைவு.
சாலையில் குழந்தைகள் விளையாடவில்லை.
மாலை ஆறு மணிக்குப் பிறகு பெரும்பாலான வீடுகளின் கதவுகள் மூடப்பட்டுவிட்டன.
அருண் தனது வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு அருகிலிருந்த தேநீர் கடைக்குச் சென்றான்.
“மேற்கு கல்லறைக்கு போகணும்,” என்றான்.
தேநீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த முதியவர் அவனைப் பார்த்தார்.
அவருடைய கை நடுங்கியது.
“எதுக்காக?”
“நிலம் சர்வே செய்ய வந்திருக்கேன்.”
“இன்று இரவா அங்கே தங்கப் போறீங்க?”
“ஆமாம்.”
முதியவர் தேநீர் கண்ணாடியை மேசையில் வைத்தார்.
“தம்பி… வேற இடம் பார்த்துக்கோங்க.”
“ஏன்?”
முதியவர் பதில் சொல்லவில்லை.
அருகில் இருந்த இன்னொரு வயதானவர் மெதுவாகச் சொன்னார்.
“அந்த கல்லறைக்கு அருகில் இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு மேலே கடிகாரம் நின்றுவிடும்.”
அருண் சிரித்தான்.
“அது எப்படி சாத்தியம்?”
“நாங்க பார்த்திருக்கோம்.”
“பேட்டரி?”
“பேட்டரி மாற்றியும் பார்த்தோம்.”
“அப்படியா?”
“ஆமாம்.”
முதியவர் அவனை நேராகப் பார்த்தார்.
“ஆனா கடிகாரம் மட்டும் நிற்காது.”
அவர் சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு சொன்னார்.
“அங்கே யாரோ நடக்க ஆரம்பிப்பாங்க.”
அருண் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
அவன் தனது கருவிகளை எடுத்துக்கொண்டு கல்லறையை நோக்கி நடந்தான்.
சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தது.
கல்லறையின் நுழைவாயில் பழைய இரும்புக் கதவு ஒன்றால் மூடப்பட்டிருந்தது.
அதில் துருப்பிடித்த பலகை ஒன்று தொங்கியது.
“1921 – 1978”
அருணுக்கு அந்த எண்ணின் அர்த்தம் புரியவில்லை.
கதவைத் திறந்தபோது அது நீண்ட சத்தத்துடன் கீறியது.
உள்ளே சென்றதும் அவனுக்கு முதலில் தெரிந்தது—
கல்லறைகள்.
சிறிய கற்கள்.
பெரிய கற்கள்.
சிலவற்றில் பெயர்கள் இருந்தன.
சிலவற்றில் பெயர்கள் இல்லை.
ஆனால் அவன் கவனித்த ஒரு விஷயம் அவனுக்கு வித்தியாசமாக இருந்தது.
கல்லறைகள் அனைத்தும் ஒரே திசையை நோக்கி இருந்தன.
வடக்கு.
ஒரு மூலையில் மட்டும் ஒரு கல்லறை இருந்தது.
அது மற்ற எல்லாவற்றிலிருந்தும் தனியாக இருந்தது.
அந்தக் கல்லில் பெயர் இல்லை.
தேதி மட்டும் இருந்தது.
“17 – 08 – 1978”
அருண் அந்தக் கல்லறையின் புகைப்படத்தை எடுத்தான்.
அந்த நேரத்தில் அவனுடைய கேமரா திரையில் ஒரு விசித்திரமான நிழல் தெரிந்தது.
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
யாரும் இல்லை.
மீண்டும் திரையைப் பார்த்தான்.
நிழல் இல்லை.
“ஒளி விளையாட்டு,” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்.
3. இரவு
இரவு ஒன்பது மணிக்கு மழை பெய்யத் தொடங்கியது.
அருண் காவலர் குடிசைக்குள் சென்று கதவை மூடினான்.
அந்தக் குடிசை மிகவும் பழையது.
ஒரு படுக்கை.
ஒரு மேசை.
ஒரு நாற்காலி.
சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த பழைய கடிகாரம்.
அருண் தனது கைப்பேசியை சார்ஜ் செய்துவிட்டு படுக்கையில் படுத்தான்.
11:47 PM.
மழையின் சத்தம் மட்டும்.
12:03 AM.
அவன் கைப்பேசியை பார்த்தான்.
சிக்னல் இல்லை.
12:07.
திடீரென்று சுவரில் இருந்த கடிகாரம் நின்றது.
அருண் எழுந்து அதை பார்த்தான்.
12:13.
அவன் கைப்பேசியை பார்த்தான்.
அதிலும் நேரம்—
12:13.
அவன் சிறிது ஆச்சரியப்பட்டான்.
“பேட்டரி பிரச்சினையா?”
அந்த நேரத்தில்—
டக்…
கதவில் சத்தம்.
அருண் நின்றான்.
மீண்டும்—
டக்… டக்…
யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள்.
“யார்?”
பதில் இல்லை.
மூன்றாவது முறை சத்தம்.
டக்… டக்… டக்…
அருண் கதவுக்கு அருகே சென்றான்.
“யார்?”
இந்த முறை வெளியிலிருந்து ஒரு பெண் குரல் கேட்டது.
மிகவும் மெதுவாக.
“அருண்…”
அவன் உடல் முழுவதும் உறைந்தது.
அவன் உடனே கார்த்திக்கின் வார்த்தையை நினைத்துக்கொண்டான்.
“இரவில் யாராவது உன் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தால்… திரும்பிப் பார்க்காதே.”
அவன் கதவைத் திறக்கவில்லை.
“அருண்…”
இந்த முறை குரல் இன்னும் அருகில் இருந்தது.
கதவுக்கு வெளியே நின்றிருப்பது போல.
அவன் மூச்சை நிறுத்திக்கொண்டான்.
பின்னர் கதவின் கீழே பார்த்தான்.
வெளியே ஒருவரின் கால்கள் தெரிந்தன.
பெண்ணின் கால்கள்.
மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த கால்களில் மண் இல்லை.
அந்தப் பெண் கதவின் முன் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அருணின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவள் மீண்டும் சொன்னாள்.
“அருண்… கதவைத் திற.”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
சில விநாடிகள் அமைதி.
பின்னர்—
அந்த கால்கள் மெதுவாக கதவிலிருந்து விலகின.
ஒரு அடி.
இரண்டு அடி.
மூன்று அடி.
பிறகு ஓடும் சத்தம்.
தடக்… தடக்… தடக்…
அருண் கதவைத் திறக்கவில்லை.
அந்த இரவு முழுவதும் அவன் தூங்கவில்லை.
4. காலை கிடைத்த தடயம்
காலை ஆறு மணிக்கு மழை நின்றிருந்தது.
அருண் கதவைத் திறந்தான்.
வெளியே யாரும் இல்லை.
ஆனால் மண்ணில் காலடித் தடங்கள் இருந்தன.
அவன் அவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.
அந்தக் காலடித் தடங்கள் குடிசையிலிருந்து கல்லறையை நோக்கிச் சென்றன.
ஆனால் திரும்பி வந்த தடங்கள் இல்லை.
அருண் அந்தப் பாதையைப் பின்தொடர்ந்தான்.
அது நேராக அந்தப் பெயரில்லாத கல்லறைக்கு சென்றது.
17–08–1978.
கல்லறையின் முன் ஒரு சிறிய வெள்ளி நிறக் கால் கொலுசு கிடந்தது.
அருண் அதை எடுத்தான்.
அந்த நேரத்தில் பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
“அதை எடுக்காதீங்க.”
அவன் திரும்பினான்.
தேநீர் கடையில் பார்த்த அதே முதியவர்.
“இது யாருடையது?”
முதியவர் கல்லறையைப் பார்த்தார்.
“மீனாவுடையது.”
“மீனா யார்?”
முதியவர் நீண்ட நேரம் பேசவில்லை.
பிறகு சொன்னார்.
“இந்தக் கல்லறையில்தான் அவள் இருக்கிறாள்.”
“எப்படி இறந்தாள்?”
“அவள் இறக்கவில்லை.”
அருண் குழம்பினான்.
“என்ன?”
முதியவர் மெதுவாக அவனைப் பார்த்தார்.
“அவள் காணாமல் போனாள்.”
5. 1978
முதியவர் சொன்ன கதை இதுதான்.
1978-ஆம் ஆண்டு கருங்காட்டில் ஒரு பெரிய மழை வெள்ளம் ஏற்பட்டது.
அப்போது அந்த ஊரில் மீனா என்ற பதினேழு வயது பெண் இருந்தாள்.
அவள் மிகவும் அமைதியானவள்.
ஒரு மாலை, அவள் வீட்டிலிருந்து வெளியே சென்றாள்.
அதற்குப் பிறகு திரும்பவில்லை.
கிராம மக்கள் காடு முழுவதும் தேடினர்.
மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அவளுடைய கொலுசுகளில் ஒன்று மேற்கு கல்லறையில் கிடைத்தது.
அதன் அருகில் இரத்தக் கறைகள் இருந்தன.
ஆனால் உடல் கிடைக்கவில்லை.
காவல்துறை விசாரணை செய்தது.
எந்த ஆதாரமும் கிடைக்கவில்லை.
அவள் இறந்துவிட்டாள் என்று கருதி, குடும்பத்தினர் பெயரில்லாத கல்லறை ஒன்றை அமைத்தனர்.
அந்த கல்லறையில் தேதி மட்டும் எழுதப்பட்டது.
17–08–1978.
அதுதான் அவள் காணாமல் போன நாள்.
ஆனால் அதற்குப் பிறகு விசித்திரமான சம்பவங்கள் தொடங்கின.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்ட் 17-ஆம் தேதி இரவு, கல்லறைக்கு அருகில் ஒரு பெண் நடக்கும் சத்தம் கேட்கும்.
சிலர் அவளுடைய குரலைக் கேட்டதாகச் சொன்னார்கள்.
சிலர் வெள்ளை உடையில் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்ததாகச் சொன்னார்கள்.
ஆனால் ஒருமுறை அவளைப் பார்த்தவர் மறுநாள் காலை கிராமத்தைவிட்டு ஓடிப்போனார்.
அவர் ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டுமே சொன்னார்.
“அவள் என்னிடம் உதவி கேட்டாள்.”
அதற்குப் பிறகு அவர் எங்கே சென்றார் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.
6. இரண்டாவது இரவு
அருண் அந்தக் கதையை கேட்ட பிறகும் அங்கேயே தங்க முடிவு செய்தான்.
அவனுடைய மனதில் ஒரே கேள்வி.
மீனா உண்மையில் எப்படி காணாமல் போனாள்?
அன்று இரவு அவன் கேமரா, டார்ச், மொபைல் அனைத்தையும் தயாராக வைத்துக்கொண்டான்.
11:50.
எதுவும் இல்லை.
12:05.
காற்று அதிகரித்தது.
12:13.
கடிகாரம் மீண்டும் நின்றது.
அருண் எழுந்தான்.
இந்த முறை அவன் பயப்படவில்லை.
கதவுக்கு வெளியே சென்றான்.
கல்லறை முழுவதும் இருட்டாக இருந்தது.
அவன் டார்ச்சை ஏற்றினான்.
மரங்களுக்கு நடுவே வெள்ளை நிற உருவம் ஒன்று தெரிந்தது.
அவன் டார்ச்சை அந்தத் திசையில் திருப்பினான்.
யாரும் இல்லை.
மீண்டும் பார்த்தான்.
அதே உருவம்.
இந்த முறை அது அருகில்.
அவன் பின்னால் நகர்ந்தான்.
அந்த உருவம் மெதுவாக அவனை நோக்கி வந்தது.
வெள்ளை நிற உடை.
நீண்ட தலைமுடி.
முகம் தெரியவில்லை.
அவள் நின்றாள்.
பிறகு மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினாள்.
அருண் உறைந்துபோனான்.
அவளுடைய முகத்தில்—
கண்கள் இல்லை.
முழுவதும் வெறுமை.
அவள் வாயைத் திறந்தாள்.
“என்னை… வெளியே… எடு…”
அருண் ஓடத் தொடங்கினான்.
அவன் குடிசைக்குள் சென்று கதவை அடைத்தான்.
அடுத்த நொடி—
தடாம்!
கதவில் யாரோ மோதினார்கள்.
“என்னை வெளியே எடு!”
அவன் காதுகளை மூடிக்கொண்டான்.
மீண்டும்—
தடாம்!
“அருண்!”
இந்த முறை அந்தக் குரல் மீனாவுடையது இல்லை.
அது—
அருணுடைய குரல்.
அவன் கதவைப் பார்த்தபடி நின்றான்.
வெளியில் இருந்து அவனுடைய குரல் கேட்டது.
“அருண்… கதவைத் திற.”
7. கல்லறையின் ரகசியம்
அடுத்த நாள் காலை அருண் கிராமத்தின் பழைய கோயிலுக்குச் சென்றான்.
அங்கே ஒரு வயதான பூசாரி இருந்தார்.
அருண் நடந்த அனைத்தையும் சொன்னான்.
பூசாரி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
பிறகு அவர் ஒரு பழைய இரும்புப் பெட்டியைத் திறந்தார்.
அதிலிருந்து பழைய துணியில் சுற்றப்பட்ட ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தார்.
“இதை உனக்குக் காட்டக் கூடாது.”
அருண் புத்தகத்தைத் திறந்தான்.
அதில் 1978-ஆம் ஆண்டு நடந்த சம்பவங்களின் குறிப்புகள் இருந்தன.
ஒரு குறிப்பில்:
“மீனா கல்லறையில் இறக்கவில்லை.”
அடுத்த பக்கத்தில்:
“அவளை உயிரோடு புதைத்திருக்கலாம்.”
அருணின் கைகள் நடுங்கின.
“யார்?”
பூசாரி பதில் சொல்லவில்லை.
அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினான்.
அதில் ஒரு பெயர்.
சேகர்.
“யார் இவர்?”
“அந்தக் காலத்தில் கிராமத்தின் நில உரிமையாளர்.”
அடுத்த பக்கத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“சேகர் இரவு நேரங்களில் கல்லறைக்கு செல்வான்.”
அருணின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவன் தொடர்ந்து படித்தான்.
மீனா சேகரின் வீட்டில் வேலை செய்திருக்கிறாள்.
ஒரு நாள் அவள் சேகரின் சட்டவிரோத நில விற்பனை பற்றிய ஆவணங்களைப் பார்த்திருக்கிறாள்.
அவள் அதை வெளியே சொல்லப் போவதாக மிரட்டியிருக்கிறாள்.
அதன் பிறகு அவள் காணாமல் போனாள்.
பூசாரி மெதுவாகச் சொன்னார்:
“அவள் இறந்தது பேயாக மாறியதாலல்ல.”
“அப்படின்னா?”
“அவள் கொல்லப்பட்டாள்.”
8. உண்மையான பயம்
அருண் அந்த இரவு மீண்டும் கல்லறைக்குச் சென்றான்.
இந்த முறை அவன் கையில் ஒரு இரும்புக் கம்பி இருந்தது.
மீனாவின் கல்லறை முன் நின்றான்.
“மீனா…”
காற்று நின்றது.
அவன் மெதுவாக கல்லறையின் கல்லைத் தட்டினான்.
உள்ளிருந்து ஒரு சத்தம்.
டக்.
அருண் உறைந்தான்.
மீண்டும்.
டக்… டக்…
அவன் மண்ணைத் தோண்ட ஆரம்பித்தான்.
சில அங்குலங்கள் தோண்டியதும் பழைய மரப்பெட்டி ஒன்று தெரிந்தது.
அவன் மூச்சை நிறுத்திக்கொண்டான்.
அது ஒரு சவப்பெட்டி.
ஆனால் அந்தப் பெட்டி மிகவும் சிறியது.
அருண் அதைத் திறந்தான்.
உள்ளே—
ஒரு பழைய எலும்புக்கூடு.
அதன் காலில் இன்னும் ஒரு வெள்ளிக் கொலுசு.
அவன் கையில் இருந்த மற்றொரு கொலுசுடன் அது சரியாகப் பொருந்தியது.
மீனா.
அவள் உண்மையில் அங்கேயே புதைக்கப்பட்டிருந்தாள்.
ஆனால் அடுத்த நொடியில் அருண் கவனித்த ஒன்று அவனுடைய ரத்தத்தை உறைய வைத்தது.
சவப்பெட்டியின் உள்ளே மரத்தில் நீண்ட நகக் கீறல்கள் இருந்தன.
பல.
நூற்றுக்கணக்கானவை.
அவள் உயிரோடு இருந்தபோது வெளியே வர முயன்றிருக்கிறாள்.
அவள்—
உயிரோடு புதைக்கப்பட்டிருந்தாள்.
9. கடைசி இரவு
அருண் அந்த இடத்திலிருந்து ஓட முயன்றான்.
ஆனால் அவன் கால்கள் நகரவில்லை.
அவனுக்குப் பின்னால் யாரோ நின்றிருப்பதை உணர்ந்தான்.
மெதுவாகத் திரும்பினான்.
மீனா.
இந்த முறை அவளுடைய முகத்தில் கண்கள் இருந்தன.
அவள் பயங்கரமாக இல்லை.
அவள் முகத்தில் இருந்தது—
துயரம்.
அவள் அருணை நோக்கி கையை நீட்டினாள்.
“எனக்கு நீதி வேண்டும்.”
அருண் மெதுவாகக் கேட்டான்.
“சேகர்?”
மீனா தலையசைத்தாள்.
அந்த நேரத்தில் கல்லறையின் மறுபுறத்தில் இருந்து ஒரு வயதான மனிதர் நடந்து வந்தார்.
அருண் டார்ச்சை அவர்மீது திருப்பினான்.
அவர்—
தேநீர் கடையில் இருந்த முதியவர்.
ஆனால் அவர் கையில் ஒரு பழைய கோடாரி இருந்தது.
அருண் பின்னால் நகர்ந்தான்.
“நீங்க…?”
முதியவர் சிரித்தார்.
“நான் சேகரின் மகன்.”
அருணின் முகம் வெளிறியது.
“உங்க அப்பா செய்ததை மறைக்கத்தான் இந்தக் கல்லறையை பாதுகாத்தீங்களா?”
முதியவர் சிரித்தார்.
“இல்லை.”
அவர் அருகில் வந்தார்.
“என் அப்பா இறந்துவிட்டார். ஆனால் அவர் செய்த பாவம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.”
அருண் குழம்பினான்.
“அப்படின்னா ஏன் என்னைக் கொல்ல வர்றீங்க?”
முதியவர் அவனைப் பார்த்தார்.
“நான் உன்னை கொல்ல வரவில்லை.”
அவர் கல்லறையைச் சுட்டிக்காட்டினார்.
“நீ இங்கே வரவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நான் உன்னை பயமுறுத்தினேன்.”
அருண் எதுவும் புரியாமல் நின்றான்.
“என்ன?”
முதியவர் மெதுவாகச் சொன்னார்.
“மீனாவின் கல்லறை மட்டும் இல்லை.”
அவர் கல்லறையின் பின்புறத்தில் இருந்த பெரிய மரத்தை நோக்கி நடந்தார்.
அதன் அடியில் மண் சற்று உயரமாக இருந்தது.
“இங்கே இன்னும் பலர் இருக்கிறார்கள்.”
அருணின் இதயம் நின்றுவிடும் போல இருந்தது.
முதியவர் மண்ணைக் காட்டினார்.
“என் அப்பா நிலத்தைப் பிடிக்க பலரை கொன்றார். யாரும் கேட்காதவர்கள். யாரும் தேடாதவர்கள். அவர்களெல்லாம் இங்கே.”
அருண் சுற்றிப் பார்த்தான்.
நாற்பத்தொன்பது கல்லறைகள்.
ஆனால் உண்மையில்—
அவை நாற்பத்தொன்பது கல்லறைகள் அல்ல.
ஒவ்வொரு கல்லுக்கும் கீழே பல உடல்கள் இருந்தன.
முதியவர் சொன்னார்:
“மொத்தம் நாற்பத்தொன்பது கற்கள்.”
அவர் அருணை நேராகப் பார்த்தார்.
“ஆனால் ஐம்பது பேர் இருக்கிறார்கள்.”
அருண் மெதுவாகக் கேட்டான்.
“ஐம்பதாவது யார்?”
முதியவர் பதில் சொல்லவில்லை.
அந்த நேரத்தில்—
பின்னால் இருந்து ஒரு குரல்.
“அவன்.”
அருண் திரும்பினான்.
மீனா அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“ஐம்பதாவது…”
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“அவன்.”
அவள் விரல்—
அருணை நோக்கி இருந்தது.
10. கடைசி கல்லறை
அருண் ஓடினான்.
கதவை நோக்கி ஓடினான்.
ஆனால் கல்லறையின் இரும்புக் கதவு திறக்கவில்லை.
அவன் பலமுறை இழுத்தான்.
பின்னால் காலடி சத்தம்.
ஒன்று.
இரண்டு.
மூன்று.
பல காலடிகள்.
மண்ணுக்குள் இருந்து.
கல்லறைகளுக்கு இடையே வெள்ளை உருவங்கள் எழுந்துகொண்டிருந்தன.
பெண்கள்.
ஆண்கள்.
குழந்தைகள்.
முதியவர்கள்.
அனைவரும் மெதுவாக அவனை நோக்கி நடந்து வந்தனர்.
அருண் கத்தினான்.
“என்னை விட்டுவிடுங்கள்!”
அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் நின்றனர்.
மீனா மட்டும் முன்னால் வந்தாள்.
அவள் அருணிடம் ஒரு சிறிய காகிதத்தை நீட்டினாள்.
அவன் அதை எடுத்தான்.
அதில் ஒரு தேதி எழுதப்பட்டிருந்தது.
17–08–2026.
அருண் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
“இது… இன்றைய தேதியா?”
மீனா தலையசைத்தாள்.
“நீ ஏன் என்னை அழைத்தாய்?”
மீனா சிரித்தாள்.
“நான் உன்னை அழைக்கவில்லை.”
அருணின் முகம் மாறியது.
“அப்படின்னா…?”
மீனா அவனுடைய பின்னால் பார்த்தாள்.
அருண் மெதுவாகத் திரும்பினான்.
அங்கே—
அவன்.
மற்றொரு அருண்.
அதே முகம்.
அதே உடை.
அதே கையில் இருந்த கேமரா.
அவன் கதவின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவன் சிரித்தான்.
“அருண்…”
அவன் குரல் அதே.
“கதவைத் திற.”
அருணின் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.
மீனா மெதுவாகச் சொன்னாள்:
“நேற்று இரவு நீ கேட்ட குரல்…”
அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“அது நானில்லை.”
அருண் புரிந்துகொண்டான்.
அது அவனுடைய எதிர்காலக் குரல்.
அவன் பின்னால் பார்த்தான்.
முதியவர் காணவில்லை.
கிராமம் காணவில்லை.
குடிசை காணவில்லை.
அங்கு கல்லறைகள் மட்டுமே.
அவன் கையில் இருந்த காகிதத்தை மீண்டும் பார்த்தான்.
அதில் இருந்த தேதி மாறியிருந்தது.
17–08–1978.
அருண் கத்தினான்.
அந்தக் குரல் முழு கல்லறையிலும் எதிரொலித்தது.
11. மறுநாள் காலை
அடுத்த நாள் காலை கிராம மக்கள் மேற்கு கல்லறையின் கதவு திறந்திருப்பதைப் பார்த்தார்கள்.
அருணின் வாகனம் வெளியே இருந்தது.
ஆனால் அருண் காணவில்லை.
அவனுடைய கைப்பேசி குடிசைக்குள் கிடந்தது.
கேமரா மட்டும் கல்லறையின் நடுவில் இருந்தது.
காவல்துறையினர் அதை எடுத்துப் பார்த்தனர்.
கடைசியாக பதிவான வீடியோவை இயக்கினர்.
வீடியோவில் அருண் கல்லறையின் முன் நின்றிருந்தான்.
அவன் பயத்துடன் ஏதோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு கேமரா தரையில் விழுந்தது.
கடைசியாக பதிவான குரல்—
“நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்…”
அதற்குப் பிறகு சில விநாடிகள் அமைதி.
பின்னர் ஒரு பெண் குரல்.
“இல்லை, அருண்.”
அதற்குப் பிறகு வீடியோ முடிந்தது.
12. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
கருங்காடு கிராமத்தில் அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு மேற்கு கல்லறை முழுவதுமாக மூடப்பட்டது.
அருணை யாரும் கண்டுபிடிக்கவில்லை.
அவன் இறந்ததாக அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படவில்லை.
ஆனால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்ட் 17-ஆம் தேதி இரவு, கல்லறைக்கு அருகில் ஒரு ஆண் குரல் கேட்கத் தொடங்கியது.
முதலில் தொலைவில்.
பின்னர் அருகில்.
பிறகு கிராம வீடுகளின் கதவுகளுக்கு வெளியே.
அந்தக் குரல் ஒரே ஒரு விஷயத்தைத்தான் சொல்வது:
“கதவைத் திற…”
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு புதிய நில அளவை அதிகாரி அந்தக் கிராமத்திற்கு வந்தார்.
அவர் பழைய கல்லறையைப் பற்றி கேட்டார்.
கிராம மக்கள் அவரைத் தடுத்தனர்.
“அங்கே போகாதீங்க.”
அவர் சிரித்தார்.
“நான் பேய்களை நம்ப மாட்டேன்.”
அந்த இரவு அவர் கல்லறைக்கு அருகிலிருந்த பழைய குடிசையில் தங்கினார்.
இரவு 12:13.
கடிகாரம் நின்றது.
கதவில் சத்தம்.
டக்… டக்…
அவர் எழுந்தார்.
“யார்?”
வெளியில் இருந்து ஒரு ஆண் குரல்.
மிகவும் மெதுவாக.
“உங்கள் பெயர் என்ன?”
அவர் பதில் சொல்லவில்லை.
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு குரல் மீண்டும் கேட்டது.
இந்த முறை அது மிகவும் அருகில்.
“அருண்…”
அவர் அதிர்ச்சியடைந்தார்.
“அருணா? அது என் பெயரில்லை.”
வெளியில் அமைதி.
பிறகு கதவின் கீழே இரண்டு கால்கள் தெரிந்தன.
ஆனால் இந்த முறை—
அவை மனிதக் கால்கள் அல்ல.
மண்ணுக்குள் இருந்து வெளியே வந்த எலும்புக் கால்கள்.
அவர் பின்னால் நகர்ந்தார்.
அந்த நேரத்தில் சுவரில் தொங்கியிருந்த பழைய கண்ணாடியில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது.
அவருக்குப் பின்னால்—
ஒரு இளைஞன் நின்றிருந்தான்.
அவன் முகம் வெளிறியிருந்தது.
கண்கள் இருண்டிருந்தன.
அவன் கையில் பழைய கேமரா.
அந்த இளைஞன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“நான் அருண்.”
அதிகாரி கண்ணாடியை நோக்கி உறைந்து நின்றார்.
அந்த உருவம் சிரித்தது.
“நீங்கள்… ஐம்பதாவது கல்லறை.”
அடுத்த நாள் காலை அந்தக் குடிசை காலியாக இருந்தது.
ஆனால் கல்லறையின் நுழைவாயிலில் ஒரு புதிய கல் இருந்தது.
அதில் பெயர் எதுவும் இல்லை.
ஒரே ஒரு தேதி மட்டும்.
17–08–2026
அதன் கீழே சிறிய எழுத்துகளில் ஒரு வாக்கியம்:
“இங்கே புதைக்கப்பட்டவர்கள் அனைவரும் இறந்தவர்கள் அல்ல.”
அந்தக் கல்லறையின் எண்ணிக்கை அன்று முதல்—
ஐம்பது.
ஆனால் கருங்காடு மக்கள் இன்றும் நாற்பத்தொன்பது என்றுதான் சொல்கிறார்கள்.
ஏனென்றால்…
ஐம்பதாவது கல்லறையை எண்ணுபவர், அடுத்த கல்லறையாக மாறிவிடுவார்.
அதனால் இன்றும், இரவு 12:13 மணிக்கு, அந்தக் கல்லறை வழியாக யாராவது சென்றால்…
முதலில் தொலைவில் காலடி சத்தம் கேட்கும்.
பிறகு ஒரு ஆண் குரல்:
“நில்…”
அதற்குப் பிறகு—
உங்கள் சொந்தக் குரல்.
மிகவும் அருகிலிருந்து.
“திரும்பிப் பார்க்காதே.”
மேலும் படியுங்கள் :
